12 Ekim 2011 Çarşamba

Yiyecek sözkonusu oldu mu şu iki şeyi dünyaya değişmem : peyniri ve balığı.Peynirlerden beyaz peyniri,balıklardan istavriti severim.Beyaz peynir konusu rastlantıya kalmıştır:iyisini arada bir denk düşürdüğünüz olur.İstavrite gelince,o hemen dört mevsim kendini size adamıştır.İstavriti kızartırken ununa biraz mısır unu ekleyip,biraz da kekik ve kırmızı biber katın.Yanına bir duble rakı? Rakı beni ilgilendirmiyor artık,şarap da.Yanına ille bir şey koymak gerekiyorsa,bu şey yumrukla parçalanmış bir baş soğan olabilir.Başka balıklarla da aram iyidir.Paraya kıyacaksam,fener balığı için kıyarım,o yoksa eşkina için.O da yoksa? Hiçbir balığı geri çevirmem.Gece yarısı uyandırsalar,balık kızarttık deseler.kalkar yer yatarım.
    Benim için üçüncü sırayı çorba alır.En çok sevdiğim çorba-
işkembe çorbasıdır,bana yasak.Gençliğimizde yani parasız günlerimizde İstanbul'da her sokakta bir işkembeci vardı.İşkembe çorbası en ucuz yiyecekti.Girerdik soğuk kış günü bir işkembeciye.''Bir duble tuzlama şirdenli kendi yağından'' Sonra o işkembeciler kalmadı.Kalan işkembecilerde o özen kalmadı. İNSAN SAYGISININ OLMADIĞI YERDE ÖZEN OLUR MU!!

Bu basit yaşam içinde,belki inanmayacaksınız ama,kimseyle yarışmayı düşünmedim...Birine kafayı takıp onunla uğraşmaya girişeceğinize gezin dolaşın,Emirgan'da çay için,Moda'da dondurma yiyin,gidin Pasaj'da iki kadeh atın.Şu dünyada kimseyle uğraşmaya,kimseyle yarışmaya değmez.Kimsenin dünyası kafaya takılacak kadar önemli değildir.Birileri benimle uğraşsalar da ben onlarla uğraşmadım.Kimileri bunu bir ''taktik'' olarak değerlendirdiler.Öyle istiyorlarsa öyle olsun.
Herşeyin her gün biraz daha kirlendiği,biraz daha çirkinleştiği bir ortamda biz böyle peynir derken,çorba derken,istavrit derken saydam ve temiz kaldık.Gerçekte saydamlığımız da temizliğimiz kadar önemliydi.Birileri zaman zaman sözlerimizin altında kendi zavallı beyinlerine göre 'ima''lar aradılar.Oysa bütün sözlerimiz açıktı.Biz bir şeyler anlatırken,birileri, çok kurnaz olduklarından,birilerine ''çakıyorsun değil mi' gibilerinden göz kırptılar.Bu her şeyden önce bir terbiye sorunudur.Ancak o bozulmanın içinde terbiye mi kalmıştır?
Geçenlerde doğanın bütün güzelliklerini üzerinde toplamış bir genç kızımız yanındaki erkek arkadaşına bağıra bağıra '' Al bunu g...üne sok'' dediğnde ben yerin dibine çoktan geçmiştim.
     İnsanlardan birazcık efendilikten başka bir şey beklemediğimizi sanıyorum,anlatabilmiş değiliz..O efendiliği kim yitirmiş de biz bulmuşuz! Toplumcuyuz ya,zamanla yukarılar bozulur,aşağılar sağlam kalır diye düşünmüşüz.Erkekler ne kadar saçmalarsa saçmalasınlar kadınlar inceliklerini bozmayacak diye düşünmüşüz.Nerdee!! Toplumsal hastalıkların salgın niteliği taşıdığını altmışa merdiven dayadığımızda öğrenmişsek saflığımızdandır,başka neden olacak.
Hiçbir şeyi temelden öğrenme gereği duymadan,hiçbir şeyi kendi içinde tartışmadan beyinsizce ikiye bölünmüş bir toplumda bizim gibilerin saf olması ya da saf kalabilmiş olması gene de bir kazançtır.
Ya biz de birileri gibi domuz olsaydık?
...........
                                                                               Afşar Timuçin (İnsancıl Dergisi '98)

Elleri öpülesi insan: Afşar Timuçin   



                                               

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder