Doğu'ya kış çoktan gelip yerleşmişti . Ama o gün hava şimdikinden daha soğuk değildi.Ayağımın altındaki buz kaplama üzerinde , geniş,ıslak lekeler belirmişti . Ve çocukluğumdaki gibi ak sessizlik içinde , iri,tembel karlar uçuşmuyordu . Aksine, '' ohh bitti işim,Allah'a şükür,akşama kalmadım'' dercesine ; hızlı,pervasızca uçuşuyordu...
Eskiden vali konağı olarak kullanılırken,şimdilerde öğretmen evi yapmak için, yazdan başlayan,kar nedeniyle,restore çalışmaları durdurulan konağın etrafını iki işçi, kalın,kırmızı bantlarla geriyordu.Vali konağının yer yer eskimiş,kırılmış dar pencereleri,daha iyisini bulamadıkları için olacak , kartonlar ve daha iyisini bulamadıkları için Vandaki depremzedelerin ev yaptıkları ; kalın,mavi muşambalara benzer ,muşambalarla kaplıyorlardı.Konağın, izbe kapısı olan bahçesinde,güdük ağaçların dibinde, başına koyu renk bir atkı sarmış bir ihtiyar kadın duruyordu . İki büklüm, karların altından ağaç dallarını çekip çıkarmaya çalışıyordu.
Ak karlarla bezeli yapraklar, konağın ve etrafındaki evlerin ak karlarla bezeli çatıları ve kara atkılı,ihtiyar kadın belki de bir filmin dekoru gibi duruyordu....
Yaşlı kadın,bir omuz vuruşuyla konağın izbe bahçe kapısını açtı. Konakta artık işe yaramayan bir sürü odun yığını ; sandık tahtalar,parke parçaları,baltayla parçalanmış masa,sandalye kalıntısı yayılmıştı karın üzerine.
Sonra, giydiği mont bedeninden büyük,üstünde emanetmiş gibi duran,cılız bir kız çocuğu geldi. ( kızı mı , torunu mu ? ) Tek söz konuşmadan, karlar üzerine yayılan odun parçalarını , ağaç dallarını toplamaya başladılar.
Ayaklarımın altındaki buz parçalarını çatırdatarak, yavaş yavaş, düşmeden yürümeye çalıştığım yolda gördüğüm bu sahne ; piyanonun ak ve kara tuşları gibi ....
Çocukken, arkadaşlarımla birlikte, okul çıkışı, bu kar bizi mutlu etmeye yetiyordu. Karlarla kaplı bu alandan geçerken bu günkü gördüklerim ise .....
Elimdeki evrakları görünce, kırtasiye için dışarı çıktığımı hatırladım. Çok değil, az ilerde bulduğum bir kırtasiye gördüm. İçim, akşama kalmadan, işimi halledebileceğim için, rahatlamıştı biraz. Tam, elimdeki kağıtların fotokopisini çektirmiş ve paramın üstünü almayı beklerken, içeriye koyu renk atkılı kadın girdi. Kırtasiyeci hiç bir şaşkınlık belirtisi göstermedi. Kadın, koltuğunun altındaki ağaç dallarını yere bıraktı.
Yılların rengini andıran solgun, kuru, yıpranmış yüzü, herhangi bir ihtiyar kadın yüzünden farklı değildi. suratı, soğuktan, morumsu bir kırmızı ile kaplıydı. buruşukluklarla kaplı dudağı titredi. ve bu ağızdan kısa, anlamadığım, üç beş kürtçe sözcük çıktı. kırtasiyeci, sesini yükselterek-
- Para mara yok, dedi
- kimse bize, kara kaşımız için para vermiyor, hadii hadii ! dedi
Yaşlı kadın, tek bir söz söylemeden, ağaç dalları ile yanındaki çocuğuda alıp gitti.
Adam'a içimden lanetler yağdırıp, çıktım kırtasiyeden.
Arkasından seslendim, ama kadın dönüp bakmadı, duyuldu mu sesim, bilmiyorum. güçsüz, cılız bir sesti ağzımdan çıkan ; soğuk,donuk havada eriyip gitmişti sesim.Bir kez daha seslenmeye kalkmadım zaten. Böyle durumlarda insanın sesi bile ağızdan çıkamıyor,sesimin buğusu dudaklarımın üzerini kurutmuş, donup kalmışdı.
yaşlı kadın...
Yaşamda kalmak için savaşmaktan, bedenlerini ısıtmak için evlerinde minnacık bir sıcak bölge oluşturmaktan başka bir şey düşünmüyordu.bir gün morarmış beden ile soğuktan donmuş bir halde bulunmaktan daha iyiydi belki ; İki büklüm, karların altından ağaç dalları çekip çıkarmak ve torunu yaşındaki bir adama el açıp dilenmek...
Evim'e geldiğimde ilk işim ısınmak oldu. ocağı tüten mutfağım, canımın istedikleriyle donatacağım masam, karla bürünmüş penceremden dışarı bakarken içtiğim sıcak çayım-kahvem var. dışarı bakarken, sokağın kaldırımında küçük kızın ve koyu renk atkılı yaşlı kadının gizemli gölgeleri geziniyordu sanki.Televizyon günün haberlerini anlatırken ; sözüm ona X partisinin '' biz güneydoğunun partisiyiz '' ,'' biz halkların eşitliği, kardeşliği için ..'' ve benzeri lafların arka planında kalıyor ; yaşlı kadının ve küçük kızın görüntüsü. Ve ben bu görüntünün yanına kocaman bir ünlem işareti çaktım.
Böyle yaşamları gördükçe,düşündükçe, ben bu hayata en ağır küfürleri ediyorum !
Ve ben kendime engel olamıyorum ;
Böyle yaşamların var olduğunu, gördükçe, düşündükçe; gerçeklikten çok uzak, kendi yarattıkları küçük,gerçek dışı yaşamlarında, cinsellikten ve uçkurlarından başka bir şey düşünmeyenlere en ağır küfürleri ediyorum.!
Şubat 2012. S.D.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder